23 maja 2017, wtorek
Kacper Zamarło & Company komentarzy: 0

Casting

Magdalena Danaj komentarzy: 0

Jak to się mogło stać?

Ada Karczmarczyk komentarzy: 0

Mówi oraz inne

Kuba Wojewódzki komentarzy: 0

Sypie



Celebryta to niszczący kulturę pasożyt.


Zadajmy sobie pytanie, czym tak naprawdę jest szoł biznes? To grupa ludzi, których powołaniem jest rozrywka. Aktorzy, scenarzyści, piosenkarze, literaci, reżyserzy, producenci. Czym jest szoł biznes w Polsce ? To Edyta Herbuś.


Krajowy szoł biznes ma twarz narcystycznego celebryty, którego jedynym sukcesem jest zajmowanie się sobą. Polski show biznes zamarzł w bezruchu. Stanął zadowolony w swej autoerotycznej bezmyślności. Tkwi na ściance otoczony fotoreporterami z radosnym poczuciem, że kariera i sukces to jest właśnie to, tu i teraz.


Dziś wielu moich kolegów ucieka od jakiejkolwiek przynależności do definicji szołbiznesu. Bo została ona okradziona ze znaczenia, z treści i wartości. W miejsce świętowania nowej premiery filmowej, nowej sztuki teatralnej, wartościowej literatury, czy nowej płyty mamy świętowanie kalejdoskopu tych samych uśmiechniętych statystów których banalne myśli i nie mniej banalne twarze zapychają medialny eter. Zamiast radości z przeżycia kulturalnego uniesienia na scenie teatru otrzymujemy sprawozdanie z faktu, kto wyglądał świetnie po porodzie, kto gorzej przed, a kto ubrał się w to samo co wczoraj, od czego gorsze może być tylko włożenie za dużych szpilek na za małe stopy.


Po premierze nowego filmu nie dowiadujemy się ani słowem, jak film wyszedł, ale komu wyszły majtki, dowiadujemy się, z kim sypia żona reżysera i czy główny aktor ciągle ma kochankę. Recenzje kulturalne zmarły śmiercią tragiczną. Relacje z artystycznych wydarzeń zabiła kronika garderobianego współzawodnictwa. Kto w co się ubrał, za ile a kto zaliczył masakrę modową i ile go to będzie kosztować.


Tabuny amatorów sensatów opisują amatorów uzurpatorów przy okazji zabijając kulturę.Tak jak długo będziemy oszukiwać siebie i widza, że oto są prawdziwe gwiazdy, tak długo będzie istniał cały przemysł internetowego hejtingu. Bo co jak co, ale Polak nie lubi jak się robi z niego durnia w żadnej sprawie. A na gwiazdach to on się zna tak samo jak na futbolu, medycynie i polityce.


Między redakcjami programów telewizyjnych, pomiędzy sekretarzami redakcji pism poświęconych pop kulturze, krążą coraz mniej tajne listy osób, które nie odmawiają nigdy. Dyżurnych przodowników pracy nic nie wnoszącego bełkotu. To ich gotowość odwrotnie proporcjonalna do refleksyjności i talentu, gotowość, by znowu sobą obdarzyć świat, powoduje, że obecność na okładce "VIVY" czy "GALI" staje się synonimem estetycznej rozpaczy. To ich nadmierne upojenie sobą zalewa nas z wszystkich kanałów, od telewizji porannej po pasma wieczorne.


Powstał gigantyczny biznes medialny, w którym zaczyna brakować aktorów. Gwiazdą staje się ten, który chce być gwiazdą i pójdzie na każdy układ. Opowie wszystko, wypowie się na każdy temat, zrobi sobie sesję z dzieckiem, narzeczonym, zwierzęciem, ulubionym meblem. Kiedy go do prasy, radia czy telewizji nie zaproszą, to nic straconego. Chętnie zafunduje nam swoją prywatność za pośrednictwem Facebooka czy Instagramu. I w obszarze mediów społecznościowych zauważalna jest ta sama tendencja. Im mniejszy kaliber postaci tym większa wylewność. Nowy narzeczony, świąteczna choinka, prywatne wakacje, służbowe cycki. Wszystko na sprzedaż.



Rodzi się podstawowe i lekko ambarasujące pytanie: po co oni to robią? Z głupoty, próżności, uzależnienia, strachu, czy może ze świadomości własnej nicości? Na polskiej pop kulturze pojawił się cień pasożyta, który ją deformuje i niszczy jej zdrowe komórki. To celebryta. Słowo wytrych i słowo postrach, które tłumaczy wszystko. Grupa średnio zdolnych, ale mocno zdeterminowanych na medialną obecność pierwotniaków wyznacza w Polsce standardy, kto jest człowiekiem sukcesu. Ilość okładek nie ma nic wspólnego z ilością jakichkolwiek dokonań. Ilość medialnych publikacji staje się jedynym dowodem istnienia. Słowo kariera zaczyna niebezpiecznie zbliżać się do słowa karykatura.



Kiedyś rubryka towarzyska była dodatkiem do kultury, dziś kultura jest dodatkiem do rubryki towarzyskiej. Powstał układ zamknięty, w którym grupa kilkunastu osób sprowadziła polski szoł biznes do dyskusji plotkarzy z płotkami. Tym samym świat ten dogonił świat krajowej polityki, czyli ludzi zdefiniowanych do zajmowania się głownie sobą.



Jak mawiał Bertrand Russell: gdy słońce kultury chyli się ku zachodowi, to nawet karły rzucają długie cienie. Wesołego kolejnego roku.

Całość,
Klick!!!

Janek Koza komentarzy: 0

Rysuje

Dąbrowski/Facebook komentarzy: 0

Rysuje

Ludwik Cichy komentarzy: 0

Burmistrz i żona burmistrza



Burmistrz i żona burmistrza (opowiadanie)
Ilustracja: Kenne Gregoire, 1051 -,
Klick!!!


Był grudzień, pierwszy prawdziwy dzień zimy, bo zaczął padać długo oczekiwany śnieg.

Ale niebieski.


Burmistrz Jerzy wszystkie wstęgi do przecięcia na zdjęciu w regionalnej gazecie już miał przecięte elegancko, więc teraz szedł po ulicy swojego miasta pewnym krokiem. Bez czapki, za to w niezwykle ważnej sprawie, jak zwykł był się nosić. Wszyscy świadomi politycznie patrioci w mieście wiedzieli, że burmistrz jest alkoholikiem - ale nieszkodliwym, bo się nie wtrąca i daje pożyć – i tylko burmistrz, jak każdy alkoholik, nie wiedział, że jest alkoholikiem.


Łysa głowa nie chroniona czapką pierwsza poczuła chłód topniejących płatków, potem oczy burmistrzowe zobaczyły przed sobą na ekranach okularów rosnące zakłócenia i powoli, poprzez wiązkę umęczonych nerwów zaalarmowały o tym całego burmistrza.


Burmistrz stanął. Zdjął okulary, zadarł do góry dostojne lico i zobaczył chmarę niebieskich płatków atakujących z nieba.


- Co ja takiego wczoraj piłem właściwie ?...– zastanowił się, a kiedy przypomniał sobie dokładnie, że nic takiego, że jak zwykle tylko niecałego litra przez cały dzień, to uspokojony przetarł okulary i nasadziwszy je na nos, postanowił nie zwracać uwagi na niebieski śnieg. – To tylko dyfrakcja i dyspersja – tłumaczył sobie górnolotnie, bo lubił rozmawiać z sobą wyłącznie na wyrafinowanym poziomie – światło rozszczepia się, ugina i załamuje powodując, że bezbarwne ważki, motyle czy kolibry wydają się nam barwne, podczas gdy one same są w gruncie rzeczy całkowicie barw pozbawione.


Rzeczy powróciły na swoje miejsce i wszystko zaczęło się dziać jak powinno. Jak lubił i do czego przywykł burmistrz, a że śnieg wydawał się wciąż niebieski... dyfrakcja łamane przez dyspersja – jak kto potrafi pojąć.


Akurat dzisiaj burmistrz szedł w niezwykle ważnej sprawie po karpia i po ser, mak i masło nawet, co miał w kieszeni zapisane na kartce (tego był pewny, bo przecież sklerozy to nie miał i o liście zakupów nie zapominał przecież). I z własnej inicjatywy ludzkiej tak szedł, w celu udobruchania na święta swojej Ewki żony, co to kiedyś dawno za panny dobre branie miała od wielu atrakcyjnie rokujących, a wybrała jego, bo on był zakochany wtedy bardzo i nawet przez całe pół roku  nie pił, i chodził w zagranicznych koszulach takich, jak w Ameryce na filmach.


I doprowadził burmistrz Jerzy swą humanitarną autorską ekspedycję do ronda, a nawet już za rondo wiele metrów dotarł w niezwykle ważnej sprawie, jak zwykł był się nosić, gdy pisk opon, hałas nieprzystojnie wybijający z transu czynienia dobra na święta go wybił i do zatrzymania przymusił.

A to policyjna furgonetka suka hamowała przy burmistrzu, z kierowcą i komendantem posterunku w jednej osobie – Perłą Jędrzejem, co lata temu obywatelowi Jerzemu (gdy jeszcze burmistrzem nie był ani nie rokował, tylko zwykłym obywatelem do poaresztowania dobrym dla zabicia czasu) zabrał prawko za jazdę po pijanemu.


- Policja - jaki to nieelegancki zawód – wzdrygnął się burmistrz, który przeciął już w roku mijającym wszystkie wstęgi otwierające, inaugurujące i upamiętniające, i teraz jak to narobione chłopisko, oczekiwał już  wyłącznie spokojnego kontekstu wspierającego dla swojej prywatnej ludzkiej misji w sprawie dawnych atutów Ewki żony, co sobie akurat w wolnej chwili, po ciężkiej charówie rocznej o nich  przypomnieć zechciał mieć życzenie.


- Witam i wesołych świąt – przemówił Jędrzej komendant przez ostentacyjnie mocno opuszczoną szybę, chociaż było zimno, ale właśnie chciał pokazać , że dla kogo jak kogo, ale dla burmistrza gotów jest nie dbać o prozaiczne niewygody. – Pan, to masz panie Jerzy prawdziwe uważanie w niebie; no, żeby taki elegancki zielony śnieg załatwić ludziom w powiecie na święta jak nigdzie nie pada nawet, to już trzeba mieć układy u bozi wypracowane ponad ludzkie – zaśmiał się ładnie i świątecznie, najlepiej jak potrafił, żeby nie przegapić okazji podlizania się wymazującego dawne przewiny, bo przeczuwał, że jego dni są policzone za urzędowania Jerzego, teraz burmistrza.


- Co pan wypił na służbie Perła, że nie odróżnia koloru niebieskiego od zielonego?, Co?! - natarł burmistrz poczuwszy że ma przewagę, że wreszcie ma tego psa w garści jak na patelni.

- No, panie burmistrzu, nie widzi pan jaki ładny zielony śnieg pada na wesołych świąt dla rodzin ludzkich gwiazdki oczekujących?
Burmistrz nabrał garść śniegu i podsunął pod nos wystający z furgonetki suki. - Co chlał, że jest w stanie niebieski z zielonym pomieszać, co?! I niech tu nawet nie próbuje – wzniósł sztywno dłoń w geście stop – zasuwać głodnych kawałków o dyfrakcji i dyspersji, o ile wiesz o czym mówię pijaku! Dzwonię na policję – burmistrz wyszarpnął z kieszeni smartfona ajfona, na którym umiał już nawet ustawić datę i budzik
- Ale ja jestem policja – przypomniała usztywniającym rozmowę tonem policyjna Perła.
- Tylko się mu tak wydaje! - burmistrz nacisnął na smartfonie ajfonie miejsce dobrze już rozpoznane i odbył głośną rozmowę z budzikiem na najwyższym służbowym poziomie w sprawie pijanego policjanta, który na służbie twierdzi, że pada zielony śnieg!


- Może i nie załatwiłem drania, ale w święta ma przynajmniej przechlapane – zdążył pomyśleć burmistrz Jerzy spoglądając na spieprzające policyjne auto, zanim trafiła go przypadkowa śnieżka dzieci rozkoszujących się pierwszym przedświątecznym śniegiem.


- Przepraszamy, panie burmistrzu – gromadka chłopców gięła się w ukłonach przed osobistością.

- Nic nie szkodzi, nie ma sprawy w ogóle, bawcie się dalej, i wesołych świąt i dużo prezentów życzę pod choinką – odpowiedział wesoło burmistrz, strzepując z kołnierza różowy śnieg.

 Iruszył dalej.
I szedł, i szedł, aż przypomniał sobie po co właściwie idzie, więc sięgnął do kieszeni po kartkę z instrukcją, ale wypadła, gdy wyszarpywał smartfona ajfona w bardzo ważnej sprawie. Postanowił zatem wyglądać na kogoś, kto po prostu idzie sobie do punktu skreślić totka systemem albo chybił-trafił. Ale punkt był zamknięty. Podjął więc marsz po ulicy swojego miasta w niezwykle ważnej sprawie, jak zwykł był się nosić. I od razu przypomniał sobie po co właściwie wyszedł – są mianowicie święta, czas składania wizyt i odwiedzin. Był w sercu swojego miasta i kolędowanie mógł rozpocząć od zaraz. Co zrobił, a przyjmowano go z poczuciem niezwykle ważnej sprawy w jakiej się zjawił. Składając wizyty wybrańcom doszedł tak, że go odwieziono, z najwyższym szacunkiem. Zaraz po nowym roku.


Jego Ewka żona nigdy nie dowiedziała się o spontanicznej, odświętnej i ludzkiej aktywności Jerzego burmistrza, o jego samodzielnie zainicjowanej misji udobruchania jej w ramach świąt z powodu dawnych jej Ewki atutów (które miała już od roku potajemnie zainwestowane gdzie indziej).  I było jej na rękę, że burmistrza nie było w święta w domu, bo jej też tam nie było. Z ulgą powitała fakt dowiezienia Jerzego burmistrza po Sylwestrze dopiero (z najwyższym lokalnym szacunkiem dostarczonego) i z twarzą terapeuty wskazała salon, gdzie należy burmistrza złożyć.

Gdy panowie wyszli, dostrzegła za oknem, że długo oczekiwany śnieg ma w tym roku znajomy bezbarwny kolor. Zapowiadał się kolejny łatwy i przyjemnie wygodny rok.

Dąbrowski/Facebook komentarzy: 0

Rysuje

Iwona Siwek-Front komentarzy: 0

Rysuje

komentarzy: 0

Nadciągają święta i nic nie jest w stanie ich zatrzymać

Ludwik Cichy komentarzy: 1

Nina

Opowiadanie
Ilustracja: Giuseppe Mastromatteo

Nina

Zrodzona jestem z matki Józefy, ojca Józefa, na imię mam Antonina, ale wołają mnie Nina. Matka jest najgrubszą kobietą na całym osiedlu, a ojciec jego pośmiewiskiem. Na osiedle mówią Pańskie Chałupy, bo wygląda jak pańskie chałupy. Na matkę wołają Najtęga, na ojca Jósku. Nic o tym jeszcze nie wiem, nasz dom to cały mój świat i ten świat mi się bardzo podoba.



Aż poszłam do przedszkola. Tam pani zapytała dzieci, co jest najładniejsze na świecie, a ja się zgłosiłam i powiedziałam: moja mama! Wszyscy wybuchli śmiechem (pani też) i zaczęli we mnie rzucać papierkami (pani nie). To nie był najszczęśliwszy dzień mojego życia - nie wszystkim podoba się moja mama!!!
Wkrótce dotarło do mnie, że ojciec nigdy nie wychodzi z mamą, bo się jej wstydzi; chociaż wołali na niego Jósku, w dodatku na osiedlu Pańskie chałupy.

Kiedy my wychodziłyśmy gdzieś z mamą, zewsząd rozlegały się śmiechy, kpiny, docinki ubrane w najbrzydsze słowa, i zawsze śledziły nas wścibskie oczy, których wzrok ośliźle nas obklejał i spływał jak gęsta ślina obleśnego sadysty. Mama zaczęła wszędzie nosić wielki parasol i wyobrażałyśmy sobie, że te śliniaste ślepska spływają po nim a nie po nas.

Pod tym parasolem fajnie śpiewało się piosenki, a kiedy śpiewałyśmy to zaśliniony świat nie miał do nas dostępu. Moja gruba mama śpiewała pięknie (dzisiaj wiem, że jak Sara Vaughan i Nina Simone, z tym że nie miała na imię Sara ani Nina, a Józefa, i nie nazywała się Vaughan czy Simone, tylko wołali ją Najtęga, czasem Szafa).

Uczyłam się dobrze, a nawet najlepiej ze wszystkich, ale na olimpiady wysyłano dziewczynki lepszych rodziców. W niedziele wszyscy jeździli z rodzinami na festyn za miasto na Wyspę Konwaliową.

Marzyłam o takim wyjeździe, marzyłam, marzyłam i marzyłam, aż pewnej niedzieli powiedziałam do mojej mamy: - Tak bym chciała kiedyś też pojechać na Konwaliową mamo. Ale wcale nie musimy, bo jak pozwalasz mi pomagać przy prasowaniu to przecież czas przyjemnie płynie i czuję się taka pożyteczna.
(matka utrzymywała rodzinę z prania i prasowania koszul & galotów tych, co się nią brzydzili i obśmiewali)
Mama spojrzała na mnie nieobecnym wzrokiem, a potem swoim maminym i przytuliła mnie. Tej niedzieli naznosili wyjątkowo dużo koszul i galotów. Po pracy byłam tak zmęczona, że nie chciało mi się już marzyć o czymkolwiek.
- Też jesteś zmęczona mamo? - zapytałam, chociaż nie musiałam, bo było widać że jest.
- Ale tylko na buzi – uśmiechnęła się i jakoś udało się jej wyciągnąć mnie na spacer.


Szłyśmy za miasto, minęliśmy rondo przykorkowane samochodami z przyczepami z łódkami, motorówkami, surfingami – miasto było w drodze na festyn na Wyspie Konwaliowej – dotarłyśmy na wzgórze, skąd widać było kawalkadę szczęśliwych pojazdów.


- Jesteś już duża – powiedziała mama wpatrując się we mnie, jakby chciała się upewnić, że to co powiedziała jest prawdą, a potem wzięła mnie na ręce.
- Musisz mi coś obiecać.
- Co mamo?

- Cokolwiek się teraz stanie, nie możesz mnie puścić, rozumiesz?
- Rozumiem mamo – potwierdziłam i wczepiłam się w ogromne, ciepłe ciało.
Mama ugięła nogi w kolanach i odbiła się od wzgórza.


- Mamo!... - wrzasnęłam
- Pamiętaj, co obiecałaś – powiedziała mama.
Patrzyłam jak miasto oddala się, staje się obrazkiem na mapie.
- Mamo! Ty latasz...?!
- Pamiętaj, co obiecałaś – usłyszałam głos mamy.


Miasto skurczyło się do rozmiarów kropki, pierwszy raz widziałam ocean choć z bardzo wysoka, potem poczułam że opadamy. Zatrzymałyśmy się na poziomie samolotów. Zajrzałam przez okno do wnętrza airbusa i zobaczyłam wielu eleganckich ludzi, wszyscy spali – jak oni mogli spać?! Jednak po prostu sobie spali, znużeni i znudzeni lataniem w niebie.

Wylądowałyśmy na samym brzegu Wyspy Konwaliowej, w oddali majaczył rzędy drzew, zza których dochodził zgiełk rozpędzonego festynu.
- Dlaczego tutaj? - byłam zawiedziona, bo chciałam, żebyśmy opadły prosto z nieba w samym środku zabawy i żeby wszyscy prześladowcy teraz oszaleli z zachwytu na nasz widok.

- Dlaczego, mamo?
- Bo oni nie potrafią latać – usłyszałam głos mamy. - Wyobraź sobie, co by się stało, gdybyśmy tam wylądowały; nic nie byłoby już jak dawniej. Naprawdę tego chcesz?
Wyobraziłam sobie: reporterzy, wozy telewizyjne, ekipy radiowe, fejsbuk, cały świat oklejony naszymi buziami oczekuje na to, co chciałby usłyszeć żebyśmy mu powiedziały i zobaczyć to, co chciałby żebyśmy mu pokazały; wolno nam być tym, czego chce świat popijający piwem bekonowe czipsy przed telewizorem.


- Wolę, żeby było normalnie mamo – powiedziałam.
- Jesteś już naprawdę duża – stwierdziła mama i byłam szczęśliwa czując, że jest dumna ze mnie, a potem wzięła mnie za rękę i podreptałyśmy w stronę festynu. Na samym brzegu zabawy kupiła mi duże lody i usiadłyśmy w cieniu, patrząc na ludzi kłębiących się wokół kiosków z muzyką. Ja i moja mama, która umiała latać, o czym wiedziałam tylko ja i ona.


Zrodzona z matki Józefy, ojca Józefa, na imię mam Antonina, ale w dzieciństwie wołali mnie Nina. Matka była najgrubszą kobietą na całym osiedlu, a ojciec jego pośmiewiskiem, osiedle nazywali Pańskie Chałupy. Nasz dom to był cały mój świat. W wieku lat siedmiu mama nauczyła mnie latać. Dzisiaj jestem dorosłą osobą, potrafię dolecieć dokąd chcę i kiedy chcę, i nikt nie jest w stanie mnie zatrzymać.

- Nikt, mamo. Nauczyłaś mnie latać i nikt mnie już nie zatrzyma.


Ilustracja: Giuseppe Mastromatteo,
Klick!!!